உப்புச்சிலை

அடையாளத்திற்கென ஒரு விரலை வைத்து

மூடிய புத்தகத்தோடு

காற்று வகுப்பெடுக்கும் ஜன்னலில்

பதிகிறாள் அவள்

விரல்வழி மேலேறி வருகிறது

ஒரு உப்புப் பாலை

இருவர் இருக்கையில்

உப்புச்சிலையாக அவள் ஒருத்தி

காற்று விசிறும் ஆணிகளை உள்வாங்கி

பாசி மூடிக்கொள்ளும் முகம்

இறுகிக்கொண்டே போகும்

கண்ணின் பனிக்குடம்

அந்தப் பெயரெழுதிய துளி விழுகையில்

உடையலாம்

பற்றிய இடத்திலிருந்து

விடாமல் வருகிறது ஒற்றை இழை

குச்சியின் சிறு பொறி போதும்

அறுத்துவிட

இழை தொட்ட

ஒரு புள்ளி ஈரப் பசைக்காக

உரசப்படாத தீக்குச்சியோடு

நீண்ட சாலையில்

போய்க்கொண்டிருக்கிறது

அவள் பேருந்து.

எழுதிய நாள்  30 செப்டம்பர் 2019

பெயர்களைச் சுமத்தல்

பெயர் மறந்து போன ஒருவரின் முகம்

நினைவில் வந்து வந்து போகிறது

அடர் நிறத்தவர்

தடித்த மீசை சிரிப்போடு இன்னும் அழகு

சற்றே குள்ளம்

மடித்த முழுக்கைச்சட்டையை

எப்போதும் இன்ஸெர்ட் செய்திருப்பார்

அகண்ட உள்ளங்கையால்

உறுதியாகக் கையைப் பற்றிக் கொள்வார்

சத்தமாகச் சிரிப்பார்

அவருடைய பெயர்....

அது சரி,

வெறும் பெயர்களைச் சுமந்து கொண்டு

என்ன செய்வது?!

நீளப்பாதை

பாதையின் நீளத்தைச் சொல்லும்
தோலின் சுருக்கங்கள்

சேரும் இடம் வரை துணையாய்

பொதியின் பாரம்

பேச்சுக் கேட்க காற்றெங்கும் காதுகள்

கால்களைத் துரத்தும் கனவுகள்

எதிர்ப்படும் ஒரு துளிப் புன்னகையும்

கைப்பிடி வார்த்தைகளும்

வெக்கை தணிக்கும்

பின்வரும் உனக்கும்

நண்பன் ஜெயேந்திரராஜனின் ஒளிப்படத்திற்காக

எழுதிய நாள் 05/08/2019