Monday, January 8, 2018

உருமாறும் தழும்புகள்

இரவல் சொற்கள் நிறைந்த பாடலாய்
அறைச்சுவரில்
தொங்கிக்
கொண்டிருக்கிறது
கண்ணாடி

நானோ
வேறு யாரோ பதிக்கும் முகங்களை
நொடிகளில் கழுவிடும்;
நினைவுகளைத் தூக்கிச்செல்லாத
சட்டகத்து ஆறு.

சில உருவங்களை மட்டும்
கண்ணாடிகள் உதிர்ப்பதில்லை
ஒட்டுப்பொட்டுகளின் பசையழுக்கைப் போல.

உருமாறும் தழும்புகளென பிம்பங்கள்
எப்போதும் அதனில்.

ஒளியில்லா இரவுகளில்
தனிமையின் அனந்த மலர்ச்சியை
இருள்வனத்துள் இசைத்தபடியிருக்கும்.

பிரதிபலிப்பது
சலிப்படைந்த நாளில்
மெல்லத் தன் ரசத்தை உதிர்க்கத் தொடங்கும் கண்ணாடி
ஓய்வுநாளில் உறங்கும் பரத்தையின் முகத்தில்
தன்னைப் பார்த்துக்கொள்ளும்.




எழுதிய நாள் : 13-டிசம்பர்-2017

இறுதிப்பாடல்

உங்கள் ஆறுதல் வார்த்தைகளை
வெளியே கழற்றிவைத்துவிட்டு
முதிர்ந்த நோயாளியின் அறைக்குள்
கவனமாக அடியெடுத்து வைக்கவும்.

அதீத இரைச்சல் கொண்டோ
அளவற்ற மௌனம் கொண்டோ
நோயாளியுள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும்
விவாதங்களைக் கலைத்துவிடாதீர்கள்.

சூன்யதிசையில்
தனியே நடந்துகொண்டிருக்கும் அவர்களை
உங்கள் இரக்கத்தின் குரல் மறிக்காதிருக்கட்டும்.

கயிற்று முறுக்கிலிருந்து பிரிபிரியாய்
பஞ்சாய் மாறிக்கொண்டிருப்பவர்களின் மீது
உங்கள் விசும்பலின் ஈரம்
சுமை ஏற்றாதிருக்கட்டும்.

கணக்குகள் சமன்படும் அந்த அறைக்குள்
உங்களுக்கான
இசைகோர்க்கப்படாத இறுதிப்பாடலின் வரிகளைத்
தடவிப் பார்த்துவிட்டுத்
திரும்புங்கள்
காத்திருக்கிறது உங்கள் வாகனம்.



எழுதிய நாள் : 29-நவம்பர்-2017

புனிதத்தீ

அத்தனை துளைகளிலிருந்தும்
ஒழுகிக் கொண்டிருக்கிறது மனம்
கருப்புக் கண்ணாடியால் கண்களை அலங்கரிக்கிறேன்
நெஞ்சின் குறுக்காகக் கைகளைக் கட்டிக்கொள்கிறேன்
விரல்முனைகளில் தீயின் குட்டிகள் நெளிகின்றன
மணமூட்டியணிந்த வார்த்தைகளுக்குள்ளே
நெறிக்கும் காமம் காத்திருக்கிறது.
இறைப்பாசுரங்களைப் பாடியபடி திரிகள் ஏற்றப்படுகின்றன
விட்டில்களை மறுத்து முகம் திருப்பித் திரும்புகின்றன சுடர்கள்
விளக்கின் அடியிருட்டுக்குள் பதுங்கியிருக்கிறது அது
திரியின் புனிதம் போற்றுதும்
விட்டிலின் பிணங்களைத் தூற்றுதும்.



எழுதிய நாள் : 28-நவம்பர்-2017